FICTION : Beauty & The Beast {#Candle: Fifteen}
posted on 16 Apr 2011 20:26 by shinneay
Beauty&the Beast
Type :: Kamikaze Fan Fiction
Author :: deep’
Summary :: Romantic
Note :: คนหนึ่งคนจะพบรักแท้ได้ยังไงกัน?
______________________________
#Candle: Fifteen
IT’S A JOKE
หิวแล้วนะ. . คุณแม่ :)
โพสต์อิสที่แปะตรงกระจก.. ให้เธอลุกขึ้นมาทำกับข้าวที่ครัว ขณะที่คนเขียนหายเข้าไปในห้องน้ำ.. วันนี้ตอนบ่ายๆก็คงต้องทำงานที่สตูดิโอ ไม่รู้ว่าสองคนนั้นจะตามไปอีกรึเปล่า.. พลันเสียงเคาะประตูที่ดังให้หันกลับไปมอง คราวนี้เธอมั่นใจว่าล็อกประตูเรียบร้อยดี
ก๊อก. . ก๊อก..
โทรทัศน์จอเล็กๆที่เอาไว้ส่องว่าใครที่อยู่ด้านนอก.. และก็คาดเอาไว้ไม่มีผิด.. ป๊อป.. มีน.. ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้า.. จะเปิดดีมั้ย .. แต่แก้วก็ยังอาบน้ำไม่เสร็จดี. . ไม่ทันจะได้คิดต่อ ประตูห้องก็เปิดออก . . ร่างโปร่งที่มองหน้าเธอด้วยความสงสัย
“แก้วว่าแก้วได้ยินเสียงเคาะนะ..”
ชี้ไปยังหน้าจอที่ขึ้นภาพของผู้ชายหนึ่งคนและผู้หญิงอีกหนึ่งคน.. คิ้วที่อยู่บนใบหน้าคมขมวดแทบจะเป็นปม “นี่พวกเขาทำกับข้าวกินเองไม่เป็นหรือไง”ว่าแล้วอีกฝ่ายก็เดินไปเปิดประตู แทบจะเรียกว่ากระชากเลยก็ได้ ให้คนสองคนที่ยืนอยู่ตกใจ
จะเปิดทำไม?
“เอ่อ.. พี่จะมาชวนไปทานข้าว”
“ผม . . ผมอยากกินฝีมือฟาง!”ท่าทางตะกุกตะกักนั่นที่เธอกลอกตา. . จะมากินข้าวสินะ.. “พอดีฟางทำไว้ให้แค่แก้วกับฟาง..”ไม่ทันจะพูดจบอีกเสียงก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน
“เอาสิ.. เข้ามากินด้วยกัน”
“แก้ว?!”
หันไปหาไอ่เด็กแว๊นซ์ที่วันนื้ทำตัวติสแตกแบบไม่เข้าใจ.. ถอนหายใจแล้วเดินกลับเข้าไปในครัว . . ที่ร่างโปร่งยืนพิงเคาน์เตอร์อยู่ เหมือนว่าจะนิ่งขึ้น.. แต่ก็ยังดูสบายๆมากกว่าเยอะ..
แค่ไม่เข้าใจว่าคุณโปรดิวเซอร์จะทำอะไร..
“อย่าทำหน้าบูดแบบนั้นสิ. . ที่แก้วให้เข้ามาคือ ยิ่งหนียังไงเขาก็ยิ่งหาทางเจอพวกเราอยู่ดี. . อีกอย่างกลับไทยไปยังไงมันก็ต้องเป็นแบบนี้”คำอธิบายยาวๆที่ฟังแล้วต้องร้องอ๋อ แต่ก็อดไม่สบายใจไม่ได้.. มือที่แตะลงที่ไหล่เธอเบาๆ.. รอยยิ้มและคำพูดที่ไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อเท่าไหร่.. สุดท้ายก็เชื่อ
เชื่อ . . ทั้งที่ไม่น่าเชื่อ
“แก้วบอกแล้วว่าจะรั้งฟาง .. ฉะนั้นแก้วก็จะรั้งเอาไว้”
ตอนนี้เขาก็รั้งเธออยู่..
..รั้งตัวเธอไปกอด
กับคำพูดเดิมๆที่หากเรื่องมันไม่ได้เป็นแบบนี้ ฟังมากๆแล้วอาจจะเบื่อ.. แต่เธอไม่เคยเบื่อ..
“แก้วไม่อยากให้ฟางเสียใจ เรามีกันแค่สองคนนะ”
มีกันสองคน..
ตอนนี้ชักอยากจะมีแค่สองคนแบบที่แก้วพูดจริงๆแล้วนั่นล่ะ
ดอลลาร์กำลังเห่าอย่างบ้าคลั่ง
“ดอลหยุดเห่าก่อน.. โอ๋ๆ มานี่มา”
เรียกให้ลูกชายคนโปรดกระโดดขึ้นมานั่งตัก. . มันเห่าใส่ผู้มาเยือนทั้งสอง พร้อมทั้งขู่แง่งในลำคอตลอดเวลา. . เล่นเอาป๊อปกับมีนต้องถอยหนีเล็กน้อย ถึงจะไม่กลัวหมา แต่ท่าทางว่ามันจะกัดเอาไว้ ถ้าเล่นไม่เข้าเรื่อง . .และนั่นก็เป็นเรื่องที่ดี เพราะเธอไม่ต้องการให้เข้ามาใกล้มาก
“ฟาง..”
ชื่อที่หันไปมองคนเรียก.. มันไม่ใช่ชื่อเธอหรอก.. แต่แค่อยากจะรู้ว่าป๊อปจะพูดอะไรกับเพื่อนสนิทของเธอเท่านั้นเอง. . ยังตักข้าวเข้าปากไปเรื่อยๆ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “คือว่าวันนี้ผมกับมีนต้องไปห้องอัดกับ..”
โฮ่ง!!
“เป็นไรลูก.. ใจเย็นๆ แม่แกเขาคุยกับแฟนเก่าอยู่”
นี่ปากเธอไวไปรึเปล่าเนี่ย?
ป๊อปมองหน้าของเธอด้วยสีหน้าแปล่งๆ แต่ก็หันกลับไปคุยกับฟางต่อ.. “เอ่อ ผมต้องไปห้องอัดกับฟางต่อ. . เอ่อ.. คือป๊อปอยากรู้ว่าเนื้อเพลงมันแนวไหน”
“ก็..”
“แนวหวานๆนั่นล่ะ ต้องร้องกับมีนก็พูดๆกันบ้าง บิ๊วอารมณ์ไง . .เพลงนี้มันหวานนะ”ชิงตอบพลางฉีกยิ้มให้ชายหนุ่มที่หน้าเหวอไป “หรือว่าชีวิตนายมันขมขื่นเกินไป? มีนด้วย.. ไหวมั้ย” ฟางอมยิ้มพยายามกลั้นหัวเราะ อ่า.. แอบเห็นว่าป๊อปหูแดง อาจจะโกรธหรือไม่ก็อาย .. ฮ่ะๆ
“แก้วก็แต่งเพลงเพราะอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ..”
“ขอบคุณที่ชมค่ะ.. คนร้องไกด์ก็ร้องเพราะ”
“ไอ่บ้า”
พยายามหลีกเลี่ยงที่จะได้รับคำชมจากร่างเพรียวตรงหน้า.. เพราะอีกคนก็ประกาศเอาไว้แล้วว่าจะดึงตัวเธอกลับมา. . ฉะนั้นอะไรที่ไม่ปลอดภัย เธอจะไม่เสี่ยงเด็ดขาด .. วกกลับไปหาคนที่นั่งข้างๆดีกว่า..
เหมือนยิงปืนทีเดียวได้นกสองตัว..
อาหารในจานเหมือนจะหมดไปอย่างเชื่องช้า เพราะบทสนทนาและบรรยากาศไม่เป็นใจเท่าไหร่นัก.. ออกจะไม่น่าภิรมย์เลยสักนิด.. มีเพียงฟางกับเธอเท่านั้นที่พูดคุยกันตามปกติ เล่นกับดอลลาร์บ้างอะไรบ้าง. . และเป็นเธอที่เก็บจานไปล้าง โดยลากคนตัวเล็กมาด้วย
“รู้น่าว่าอยู่ตรงนั้นไม่ได้..”
พูดลอยๆขณะที่จัดการล้างจานสี่ใบในอ่าง.. ร่างบางที่ขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์ไม่ได้ตอบอะไร. . เหมือนจะยอมรับว่าอยู่ตรงนั้นคนเดียวไม่ได้จริงๆ. .
“เดี๋ยววันนี้ก็ต้องไปห้องอัดด้วยกันอีก เฮ้อ..”ฟางพึมพำเบาๆพอที่จะได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น หมั่นไส้เลยเอามือที่เลอะฟองน้ำยาล้างจานป้ายเข้าที่แขนของอีกคน ที่ถลึงตาใส่.. เมื่อเห็นว่าเธอเล่นพิเรนทร์ .. นิ้วเรียวที่ปาดฟองแล้วปาดมันคืนที่แขนของเธอเช่นกัน
“ฮ่ะๆ เล่นอะไรเนี่ย?”
“แกเริ่มก่อนเองนะ.. ไอ่เด็กแว๊นซ์”
“ฮะ? เรียกแก้วว่าอะไรนะฟาง?!”ฉายาที่ต้องเบ้ปากใส่เพื่อนสนิท.. คิดไม่ซื่อ.. คนตัวเล็กฉีกยิ้มหวาน แล้วลอยหน้าลอยตาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้.. อีกครั้งที่ป้ายฟองใส่..
“เอ๊ะ แก้ว! นี่!”
“เด็กแว๊นซ์อะไรฮะ? .. ถ้าแก้วแว๊นฟางก็สก๊อยนั่นล่ะ”
ยักคิ้วให้ ‘สก๊อย’ ที่อ้าปากค้างกับฉายาที่ตั้งให้.. ฮ่ะๆๆ. . มาว่าเธอแว๊นส์ดีนัก.. “อะไรฮะ? แว๊น!! ใครสก๊อยไม่มีทางอ่ะแก้ว .. ฟางออกจะเรียบร้อย อีกอย่างไม่ซ้อนท้ายแก้วแน่ๆ!”
เรียบร้อย.. เหรอ?
“เอาไว้จะคอยดูกลับไทยเดี๋ยวจะถอยมอเตอร์ไซค์มา .. ถ้าฟางซ้อนแก้วนะ ฮ่ะๆ”
“ไม่มีทางค่ะ คุณแว๊นส์จริญญา พนันได้เลย!”
หัวเราะกับคำท้าของคนตัวเล็กที่แลบลิ้นใส่ อยากจะหาอะไรมาตัดลิ้นนั่นให้ขาดจริงๆ.. หมั่นไส้นัก.. แต่ก็อดยิ้มไม่ได้อยู่ดีกับท่าทีของอีกฝ่าย. . นี่เธอคิดถูกหรือคิดผิดที่มาชอบผู้หญิงคนนี้..
“รีบล้างเลย .. เดี๋ยวมือก็เปื่อยหมดหรอก”
คำเตือนที่เรียกสติให้เธอจัดการจานในอ่างทั้งหมดแล้วแกล้งสะบัดน้ำใส่ฟาง “แก้ว อีกแล้วนะ!”มือเรียวเอื้อมไปเปิดก๊อกพลางรองน้ำแล้วสาดใส่ ให้ต้องรีบย่อตัว แต่ยังไงก็เปียกอยู่ดี.. ฮ่ะๆ..
ที่จริงคิดไม่ผิดหรอก.. ยิ่งเห็นหน้าบึ้งๆแบบนั้นแล้ว
“นี่ๆ”
“พอแล้วๆ แก้วเปียกหมดแล้วนะฟาง”
หัวใจกำลังเต้นรัวกับความรู้สึกแบบนี้.. น่ารักไปแล้ว.. พลันเสียงหนึ่งที่ขัดจังหวะทำลายบรรยากาศทั้งหมดลง.. “เล่นอะไรกันเนี่ย?” เสียงที่พวกเธอสองคนต้องมองหน้ากันแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ แบบที่ให้ได้ยินและเห็นไม่ได้..พี่มีนมองพวกเธอสองคนด้วยสายตาแปลกๆ เหมือนสังเกตอะไรบางอย่าง
อะไรบางอย่างที่รู้สึกไม่ชอบใจสักเท่าไหร่
“ก็สาดน้ำ.. ปกติ ป่ะก๊อย ไปเช็ดตัวให้แว๊นหน่อย”
“ใครสก๊อยฮะ? ไอ่แว๊น!”
ร่างเล็กที่ใช้ศอกกระทุ้งแล้วเดินหายออกไปจากครัว.. หัวเราะเบาๆพลางเดินตามออกไป เพียงแต่ต้องชะงักเมื่อโดนดึงที่เสื้อเอาไว้.. เลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามด้วยความสงสัย. . รั้งไว้มีเรื่องอะไร? .. ยังไม่มีคำพูดใดๆเอ่ยออกมา กระทั่งเธอทำท่าว่าจะสะบัดแล้วเดินหนี
ในที่สุด..
“แก้วคิดอะไรกับฟาง?”
มองออกด้วยเหรอ?
“หืม? คิดอะไร ไม่เข้าใจ?”จงใจตีหน้าแล้วโกหกออกไปเหมือนว่าจะงงกับคำถาม.. คนตรงหน้าเหมือนจะคลายความสงสัยลงกว่าเดิม. . แล้วเปลี่ยนมาจู่โจมเธอแทน . . นี่ล่ะที่พลาดแล้ว . .
“แก้ว..”
กลายเป็นว่าจากที่ดึงเสื้อเอาไว้เลื่อนลงมาจับมือ. . หันซ้ายหันขวา . . ฟางไปไหน. . ถอนหายใจ อยากจะเบะปากร้องไห้เหมือนเด็กๆ “คือปล่อยแก้วก่อน จะไปเช็ดตัว”ใช้สายตาจ้องหน้าอีกฝ่าย ว่า ปล่อย.. พยายามสุภาพมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
“คุยกับพี่ก่อน. .”
“แก้วว่าเราคุยกันวันนั้นหมดแล้วนะ”
ชำเลืองไปมองแถวโต๊ะอาหาร.. ป๊อป.. นั่งจ้องอยู่.. มองทำไม. . แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ใช่ประเด็นหลัก ประเด็นคือเธอจะหลุดจากตรงนี้เมื่อไหร่?
ท่าทางจะมีนางเอกขี่ม้าขาวมาช่วยเธอแล้วล่ะ
“แก้ว! ไอ่แว๊น ผ้าเช็ดตัว..”เสียงที่ทำลายบรรยากาศน่าอึดอัด จังหวะที่เธอสามารถผละร่างของตัวเองออกมาจากบริเวณนั้นได้.. ยื่นมือออกไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนสีขาว พลางฉีกยิ้มให้ร่างเล็กที่เข้ามาขัดได้ถูกเวลามาก “เกือบตายแล้ว” กระซิบเบาๆพอได้ยินกันสองคน .. เหมือนฟางจะหน้าบูดไป
“จับมงจับมือ”
ศอกที่กระทุ้งให้ร้องโอดโอย .. ไม่ได้โวยวายอะไรออกไป เพียงแต่เดินตามร่างบางที่เดินนำไปก่อน.. .มีสองห้องนอน แต่ตอนนี้กลายเป็นนอนห้องเดียวกันสองคน..
“ไม่ได้จะจับนะ.. พี่มีนเขามาจับเอง”
อยู่ๆก็โพล่งออกไป. . บางครั้งก็รู้สึกเหมือนอีกฝ่ายจะรู้สึกแบบเดียวกัน..
แต่ก็ไม่กล้าคิดไปเองถ้าเกิดว่ายังไม่ได้ถาม
“.. จริง?”
พยักหน้ายอมรับ. . สีหน้าที่เครียดนั้นเหมือนผ่อนคลายมากขึ้น..
“เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ . . ถ้าคุณพ่อเสร็จผู้หญิงคนนั้นจะทำยังไงนะลูกดอล”ฟางหันไปถามสุนัขตัวสีขาวที่เห่าเบาๆแล้วแลบลิ้นแฮ่กๆตามประสาของมัน.. คำถามที่ฟังแล้วอดหัวเราะไม่ได้. . เอะอะอะไรตอนนี้ก็โบ้ยเข้าที่ลูกชายตัวโปรดไปเสียหมด. .
“ไม่มีทางนะดอลลาร์ คุณพ่อออกจะรักคุณแม่.. เนอะๆ”อุ้มดอลลาร์ขึ้นมาแล้วจ้องหน้ามันที่คงไม่รู้เรื่องหรอกว่าพูดอะไร มีแต่ฟางที่โวยวายว่าไม่เห็นจะจริง. .กลายเป็นว่าพวกเธอกำลังแย่งความสนใจจากลูกชาย (?) ตัวเดียว.. จากเถียงสุดท้ายก็ลงไปนั่งคุยกันแทน
เรื่องไร้สาระเรื่อยเปื่อยที่ถูกหยิบมาพูด.. กระทั่งได้ยินเสียงประตูจากด้านนอกก็ต้องอดยิ้มไม่ได้. .
ไปแล้ว. .
“มายืนอะไรตรงนี้ครับ..”
เอ่ยถามร่างบางที่หันหน้ามามองเขา.. มันเป็นระเบียงนอกห้อง ที่ไม่ได้เชื่อมกัน . . แต่คงเป็นเพราะความบังเอิญที่ทำให้เขาและแฟนเก่าออกมาพบกันตรงนี้ . . ฟางไม่ได้เดินหนี .. และตัวเขาก็ไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่ายืนนิ่ง แล้วทอดสายตามองไปยังภาพเบื้องหน้า
ตึกที่มีหิมะเกาะ..
“คุณตามมาทำไม?”
เสียงที่เอ่ยขึ้นมาลอยๆ .. ไม่ตอบอะไรนอกจากนึกถึงเหตุผลที่ดังก้องอยู่ในใจ.. ตามมาทำไม. . “ผมก็บอกเหตุผลไปแล้ว.. ว่าจะมาหาคุณ. . แค่อยากจะคืนดีกัน..”ไม่ใช่คำตอบที่ออกจากใจ.. ทั้งที่เขาควรจะบอกออกไปเสียทีว่าคิดยังไงกับฟางตอนนี้.. และเขาคิดยังไงกับมีน..
“ฟางยกโทษให้ป๊อปนานแล้ว..”
“มันไม่ได้แปลว่าฟางจะกลับมาคบกับผม”ฉีกยิ้มจางๆ.. แต่กลับไม่มีรอยยิ้มบนหน้าของร่างบางเลยแม้แต่น้อย.. เขาไม่รู้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายรู้สึกยังไงกับเขา.. อาจจะ. . ยังรักหรือว่ามีเยื่อใยอยู่.. ใช่มั้ย? เวลาประมาณเกือบเดือน ใครจะไปทำใจได้..
“วิ่งตามป๊อปมันเหนื่อยแล้วล่ะ..”
ริมฝีปากที่กระตุกยิ้มหวานให้.. เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อย. . เพียงแต่. . มีความรู้สึกบางอย่างที่บอกเขาว่าคนที่อยู่ตรงระเบียงของห้องข้างๆก็ไม่เหมือนเดิมเหมือนกัน.. “ป๊อปวิ่งเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?” ถามกึ่งจริงกึ่งเล่น.. แต่คำตอบกลับทำให้รู้สึกผิด..
“เร็ว จนเหมือนเราไม่เคยเดินด้วยกัน..”
สายตาที่มองเขามันมีแต่ความผิดหวังปนอยู่ในนั้น.. ไม่กล้าที่จะพูดอะไรไปมากกว่า “ขอโทษ.. ที่เป็นคนรักที่ดีไม่ได้”เบือนหน้าหนีไปอีกทาง.. กลัว. . ว่าจะทำให้ร่างเล็กเสียใจกับคำพูดบ้าๆนี่อีก..
“ป๊อปน่ะรักมีน..”
เสียงที่เอ่ยขึ้นมา. . ลมหนาวพัดให้รู้สึกสะท้าน แต่กลับไม่มีใครที่จะเดินหนีเข้าไปด้านใน. . นัยน์ตาคู่กลมโตที่สบตาของเขา.. “แน่ใจเหรอว่าจะมาง้อฟาง..”ความรู้สึกเหมือนน้ำลายเหนียวคอมากขึ้นกว่าปกติ.. ยิ่งเสียงนิ่งๆที่เอ่ยออกมานี่อีก . . ฟาง..
“ผม..”
“ถ้าป๊อปไม่ได้รักฟางแล้วก็อย่าทำแบบนี้ได้มั้ย?”
น้ำเสียงที่เหมือนอ้อนวอน.. ว่าอย่า. . ได้โปรด.. เม้มริมฝีปากแน่น. . เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าควรจะทำยังไงต่อไป. . ถ้าหยุดตอนนี้.. “รู้ได้ยังไงว่าป๊อปไม่ได้รัก. .ฟางคิดไปเอง..”ยิ่งพูดแบบนี้ เริ่มเกลียดตัวเองเข้าไปทุกที.. เขาควรจะ..
“เหรอ?”
“ฟาง..”
เสียงลมที่ออกจากคอ.. ฟาง.. ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น บางทีเขาก็ไม่ควรจะเดินออกมา.. บางทีเขาไม่ควรจะทักทาย.. บางทีเราไม่ควรจะคุยกัน.. บางทีเขาควรจะพูดความจริงได้แล้ว..
บางที..
“ผมน่ะ.. ไม่สิ.. คุณยังเหมือนเดิมมั้ย?”
“หมายความว่า..”
“...”
“คุณยังรักผมใช่มั้ย?”
ได้ยินเพียงเสียงลมที่พัดผ่านมาและผ่านไป.. ฟางไม่ได้มองหน้าของเขา.. แต่มีคำตอบที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงเหมือนกัน.. ความรู้สึกนั้น...
“ถ้าฟางบอกว่ายังรักป๊อป.. มันก็คงเหมือนคนโง่ที่จมปลัก..กับความรู้สึกเดิมๆ”
“...”
“แต่ถ้าฟางบอกว่าไม่ได้รักแล้ว. . มันก็คงเหมือนคนใจง่ายและโกหกความรู้สึกตัวเอง..”
ที่พูดมา.. ถูกทั้งหมด..
“แต่ฟางคงเป็นพวกที่ไม่โกหกตัวเองนั้นล่ะ.. ฟางยัง.. รักอยู่..”
ร่างเล็กพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง. . แต่เหมือนว่าจะไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก. .มันคงจะเป็นปกติล่ะมั้งที่เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำว่า ‘รัก’ ของฟาง..
“รัก.. น้อยลงไปทุกที..”
สะดุดกับท้ายประโยคที่ทิ้งเขาให้เขาเหลือตัวคนเดียว . . น้อยลงไปทุกที.. หัวเราะเบาๆ. . หันหลังแล้วพิงตัวเองกับรั้วที่กั้นไม่ให้ตกลงไป. . ท้องฟ้าสีหม่นที่มองมันก่อนจะถอนหายใจออกมา. . ไอเย็นที่ไม่ได้ทำให้เขาอยากจะเดินกลับเข้าไปในห้องเลยแม้แต่น้อย
เราก็คงเหมือนกัน.. สินะ..
“ผมเอง.. ก็คงไม่ต่างจากคุณเท่าไหร่..”
เชื่อผมสิ..
ฟาง..
..ว่าเราไม่ได้เดินทางเดียวกันมาตั้งแต่วันนั้นแล้ว. .
วันที่สายตาผมมีแต่ ‘เขา’ และสายตาคุณเองก็มีแต่ ‘เขา’ เหมือนกัน
น้อยลงไปทุกที..
“ออกไปตากอากาศหนาวๆแบบนั้นทำไม เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก..”
เธอปิดประตูกระจกแล้วฉีกยิ้มจางๆให้เพื่อนสนิทที่โยนเสื้อกันหนาวมาให้. . สวมเข้าไป.. มองนาฬิกาว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องออกไปทำงานต่อแล้ว. . เจ้าดอลเกาะขาแก้วไม่ยอมปล่อยไปไหน.. อาจจะเพราะว่าโอ๋มันบ่อยมากช่วงนี้. . ร่างโปร่งยกมันขึ้นมาแล้วส่งให้เธอ
“โอ๋มันหน่อยสิ.. ฟางเป็นแม่ต้องทำหน้าที่นี้อยู่แล้ว”
“แล้วคุณพ่อทำไม่ได้หรือไง..”
“ออกไปคุยอะไรกับป๊อปมาเมื่อกี้”
“เดี๋ยวฟางโอ๋เองก็ได้”
“อย่าเปลี่ยนเรื่อง..”
รู้ว่าคงไม่รอดที่จะเปลี่ยนเรื่อง. . “ก็คุยกันเฉยๆ.. เขาก็พูดถามโน่นถามนี่เรื่อยเปื่อย..อ๊ะ..”อุทานออกมาเมื่อแก้วเอาดอลลาร์กลับลงไปบนพื้น . . เหมือนมันจะแสนรู้ที่เดินหนีไปที่อื่นทันทีทันใดที่ขาแตะถึง. . นัยน์ตาคู่คมที่จ้องมองทางเธอ.. จ้องเหมือนว่าจะค้นความจริงทุกอย่าง
“เขาก็ถามว่า.. ยังรักเขาอยู่มั้ย..”
กลายเป็นว่าเธอตอบอย่างอึกอัก.. ไม่รู้ว่าทำไมต้องกระอักกระอ่วนกับท่าทางแบบนี้ของคนตรงหน้า.. “แล้ว?”
“ฟางก็บอกว่ายังรักอยู่..”
“อ่าฮะ..”
“แต่ว่ามันน้อยลงทุกที. . ไม่มีอะไรจริงๆ..”
สายตาที่อ่อนลง.. แต่มือที่ยังไม่ปล่อยมือของเธอ.. ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองรึเปล่า ว่า.. ที่แก้วยิ้มเพราะดีใจเรื่องที่เธอปฏิเสธป๊อปไปแบบนั้น.. หัวใจ.. เต้นโครมคราม..
“แก้วมีเรื่องจะบอก..”
เรื่อง..
“อยากฟังเรื่องตลกมั้ย?”
“หืม?”
ตลก? ยังไง..
“อยากฟังมั้ย?”
“เอาสิ..”
“แก้วชอบฟาง.. ไม่สิ.. รัก..”
เรื่องตลกบ้าอะไร..
“แก.. พูดเล่น?”
“ก็บอกว่าเป็นเรื่องตลก.. แต่ไม่ได้หมายความว่าจะพูดเล่น..”
รอยยิ้มแบบนั้น.. ผิดกับนัยน์ตาที่จริงจัง..
“แก้วรักฟาง..”
ตลกเป็นบ้า.. ตลกอะไร.. ไม่เห็นจะขำ. .
แต่ใจเต้นไม่เป็นส่ำเลยสักนิด..
TBC
.................................................
ยืมมุกของฟิคนึงมา. . มันหลายตอนล่ะ = - = คิดว่าแก้วควรจะบอกได้แล้ว
บอกตรงๆ โคตรชอบตอนป๊อปกับางคุยกันอ่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ
ว่าแต่เรื่องตลก.. ตลกมั้ยล่ะ ;p